Szczypta szaleństwa na wyższym poziomie abstrakcji { ! }

Nigdy nie byłam wielkim fanem zespołu Newsboys, ich popowy styl nigdy do mnie nie przemawiał. Jakiś czas temu chciałam sprawdzić nowości muzyczne na kanale JCTV, w momencie włączenia leciał kawałek, w którym śpiewał Michael Tait. Teoretycznie, nie było w tym nic dziwnego w końcu po rozpadzie dc Talk zarówno On jak i tobyMac oraz Kevin Max rozpoczęli solową karierę.

Michael Tait założył zespół o bardzo elokwentnej nazwie „Tait”, dlatego wiedząc o jego solowych poczynaniach nie spodziewałam się zobaczyć Go w teledysku formacji „Newsboys”. Po szybkim sprawdzeniu jego biografii dowiedziałam się, że poprzedni wokalista Peter Furler, który z zespołem związany był od 1986 ustąpił z bycia głównym wokalistą na rzecz właśnie Michael’a. Oficjalnym powodem odejścia była chęć poświęcenia się swoim pasją, jakim są pisanie utworów i malarstwo.

Muszę przyznać, iż byłam zaskoczona taką informacją, a po usłyszeniu utworu promującego płytę „Born again” jeszcze bardziej zaintrygowana. Tak więc z niecierpliwością czekałam do dnia 13 lipca, (wtedy oficjalnie album pojawił się w sprzedaży), aby posłuchać nowego projektu zespołu (Taita) i … no cóż po usłyszeniu w/w kompozycji spodziewałam się że cała płyta będzie utrzymana w takim klimacie, niestety na moim „spodziewaniu się” zakończyło.

Na płycie „Born again” deluxe edition znajduje się 16 utworów i dodatkowo oficjalny teledysk „Born again”.

Lista utworów:
1. Born Again
2. One Shot
3. Way Beyond Myself
4. Impossible
5. When the Boys Light Up
6. Build Us Back
7. Escape
8. Miracles
9. Running to You
10. On Your Knees
11. Mighty to Save
12. Jesus Freak
13. We Remember
14. Give Me to You
15. I’ll Be
16. Glorious (Tait Version)

Gdyby wziąć pod uwagę całokształt płyty to ocena była by przeciętna, ale po kolei.

„Born again” jest chyba najciekawszym utworem na tej płycie. Muzyka, i aranż całego utworu, jest interesujący i przyjemny dla ucha. Poniżej zamieszczam opis słów, które wypowiedział Taita odnośnie tego kawałka: „We’ve all believed in lies at some point. I had some prodigal years in the past,” says Michael Tait. „But I hope the song encourages others to make the same decision I did: „I’m giving Him the best of everything that’s left of the life inside this man / I’ve been born again.” (tłu. W pewnym momencie wszyscy wierzymy w kłamstwa. Zmarnowałem parę lat – powiedział Michael. Ale mam nadzieję, że piosenka zachęci innych do podjęcia tej samej decyzji, którą ja podjąłem. Daję mu najlepsze ze wszystkiego, co pozostało z życia wewnątrz tego człowieka / Narodziłem się na nowo.)

Utwory „One shot”, „When the Boys Light Up”, „Escape” i „Miracles” to kawałki żywiołowe, wpadające w ucho, choć nie da się uniknąć wrażenia ze stylem (zwłaszcza wstępy) łudząco przypominają najnowszą płytę Tobiego Maca „Tonight”.

„Way Beyond Myself” – kompozycja nadająca się do Vivy czy MTv (oczywiście jak by zmienić słowa). Typowy disco – popowy kawałek, który najbardziej odróżnia się na całej płycie. Jeśli ktoś lubi taki styl, na pewno będzie zachwycony. Utwór bardzo melodyjny i rytmiczny, niestety (w moim przypadku) bardzo wpadający w ucho.

„Build Us Back” to tradycyjny balladowy/spokojny utwór, przy czym niesamowicie nudny (oczywiście pod względem muzycznym). Nie dopuszczalne jest dla mnie w takim typie utworów zastąpienie tekstu na zbitkę trzech takich samych samogłosek w tym wypadku „ooo”. W popowych czy lekko rockowych utworach jeszcze takie zagranie na upartego przejdzie, ale w balladzie tego typu wygląda na ewidentny brak pomysłu na tekst, który pasowałby do linii melodycznej. Utwór ratują chyba tylko słowa, bo melodia i aranż niczym się nie wyróżniają.
„Immposible” to utwór spokojny, ale nie nudny, z pięknym tekstem.
„Running to You”, „On Your Knees”, „Glorious” – przyjemne utwory, odpowiednie do słuchania przy pracy. Nie odwracają Twojej uwagi i nawet się nie spostrzeżesz, kiedy usłyszysz kolejny kawałek.
„We Remember”, „Give Me to You” i „I’ll be” to trzy, na pierwszy rzut oka niczym szczególnie niewyróżniające się utwory. A jednak, maja w sobie coś przyjemnego, coś duchowego, co sprawia że Twoje wnętrze zaczyna się radować.

Utwór „Mighty to Save” po raz pierwszy usłyszałam parę lat temu. Jest to niesamowita kompozycja, słowa i muzyka są tak silne, że nie da się przejść obojętnie. W wykonaniu zespołu Newsboys, niestety się da. Utwór w ich wykonaniu jest przeciętny, a nawet nudny. Umieszczenie Go na płycie było kompletnie zbędne. Kolejną niemiłą niespodzianką jest wykonanie utworu poprzedniego zespołu Taita dc Talk a mowa tu o „Jesus freak”. Panowie z byłego zespołu chyba podzielili się prawami autorskimi do tego utworu, ponieważ Toby Mac również umieścił ten utwór na swojej płycie, ale w przeciwieństwie do Michaela wykonywany jest tylko jak do tej pory na koncertach (płyta „Alive and transported”, – za którą otrzymał nagrodę Grammy) a nie jak ma to miejsce w tym przypadku na studyjnej płycie.

Podsumowując, płyta zespołu Newsboys „Born again”, jest jedną z lepszych płyt jaka ukazała się w ostatnim czasie na rynku chrześcijańskim. Pomimo paru zbędnych utworów i niedoróbek, płyta jest bardzo dobra. Wszystkim, którzy będą mieli okazje jej posłuchać w szczególności polecam, aby zagłębić się w teksty wszystkich utworów. Są one doskonałym uzupełnieniem linii melodycznej, a niekiedy nawet są jej głównym atutem. Myślę ze dużym plusem dla zespołu Newsboys było przyjście Michaela Taita, pozwoliło to odświeżyć zespół, zyskać zainteresowanie, jak również przyciągnąć nowych fanów.

W połowie sierpnia w internecie pojawił się pierwszy singiel zapowiadający nową płytę Toby’ego Maca zatytuowany „City on Our Knees”. Kiedy usłyszałam go poraz pierwszy na myspace Toby’ego musze przyznać, że trochę przestraszyłam się, że cała płyta będzie nafaszerowana elektronicznymi wstawkami i przeróbkami, (czego osobiście nie lubie). Ku mojemu przerażeniu Karolowi i naszemu przyjacielowi Grzegorzowi utwór spodobał się bardzo, pomyślałam sobie wtedy, że jak to możliwe, przecież prócz ciekawych słów ten kawałek nic więcej nie ma, na domiar wszystkiego buszując później po internecie odkryłam, iż ów utwór oficjalnie zajął pierwsze miejsce pośród najbardziej popularnych hitów odtwarzanych w stacjach radiowych na terenie USA. Stwierdziłam wtedy, że chyba lepiej znam się na popularnie zwanej muzyce klasycznej niż na nowościach w świecie muzyki rozrywkowej .

Poniżej zamieściłam fragment słów Toby’ego Maca na temat utworu „City On Our Knees”

„City On Our Knees’ is really about a moment,” says Toby. „A moment that we all come together to a place where there’s no judgment, but really love. And we choose to recognize one God together. And it’s really a reminder that that moment could be right now, tonight. And in that moment judgment falls by the wayside, we choose to step across the line, whatever side we’re on. Love fills in the cracks and makes up the difference.”

(tłum. City On Our Knees jest tak naprawdę o chwili – powiedział Toby. O chwili, w której przychodzimy wszyscy razem do miejsca, gdzie nie ma osądzania, ale jest prawdziwa miłość. I wybierzemy wspólne przyznanie się do Boga. I to jest naprawdę przypomnienie, że ten moment może być właśnie teraz, dziś wieczorem. I w tym momencie sąd rozciąga się przy drodze, my wybieramy czy przekroczymy linie, niezależnie od strony, na której się znajdujemy. Miłość wypełnia pęknięcia i czyni różnicę.)

Nowy projekt TobyMaca w pierwszym tygodniu sprzedaży rozszedł się w nakładzie 78 000 egzemplarzy, jak również znalazł się na szóstym miejscu listy Billboard Top 200 obok znanych zespołów światowych jak Black Eyed Peas czy Lady Ga Ga. Sprzedarz płyt w iTunes dała mu drugą pozycję wśród najchętniej kupowanych albumów i oczywiście pierwsze pośród najlepiej sprzedających się płyt chrześcijańskich.

A teraz coś o zawartości krążka Płyta utrzymana jest w typowym dla Tobiego charakterze, czyli tworzenie w stylu hip – hop, rock, funk, pop a nawet w reegae („Break open the sky” nagrywana we współpracy z Israel Houghton). Na nagraniu nie zabrakło również jakże już popularnego artysty a mianowicie starszego syna Truetta (11 lat), zwanego TruDog, który w całości wykonał utwór „LoudNClear”. Dzięki współpracy z wieloma znanymi muzykami jak John Cooper z zespołu „Skillet” z którym nagrał tytułowy kawałek „Tonight”, utwory zyskują na inowacyjności, charakterze czy stylu. Na płycie nie zabrakło takich osób jak Beckah Shae i Siti Monroe („Funky Jesus Music”), niesamowitej wokalistki o rozbudowanej skali głosowej Nirva Ready ( „Changed forever”), Matt Thiessen z zespołu „Relient K” („Wonderin”) czy wcześniej już wpomniany Israel Hougton.

Jest to projekt niezwykle pozytywny i radosny w swoim przekazie. Każda impreza przy tej płycie będzie udana. Można na niej usłyszeć kawałki, które spodobają się fanom stylu hip hop, czy poruszą pasjonata muzyki funk rock. Każdy utwór jest specyficzny, każdy zawiera elemnty, które albo sprawiają, że nie możesz uśiedzieć na krześle, ponieważ Twoje ciało samo rwie się do tańczenia, albo śmiejesz się z freestylowych elementów czy też zastanawiasz się nad treścią wyśpiewywanych słów w utworach.

Tak jak „Skillet” ze swoją najnowsza płytą, „Awake” nie wzbudził u mnie zachwytu, tak TobyMac i „Tonight” okazała się kolejną świetną płytą w dorobku tego artysty.

Tunezyjska wokalistka Amal West – أمال الغربي wygrała finałowy odcinek arabskiego show „Zatoka Gwiazd”. Prócz Amal do finału zakwalifikowali się również Abdullah Fahad Al Serafi – عبد الله فهد الصيرفي (Arabia) oraz Ghassan Bin Ibrahim – غسان بن ابراهيم (Tunisia), którzy w tejże kolejności zajęli odpowiednio drugie i trzecie miejsce. Każdy z finalistów prócz nagrody pieniężnej w wysokości odpowiednio $50.000, $25.000 i $10.00 dodatkowo otrzymał możliwość nagrania „specjalnego utworu” oraz video clipu z jak najszybszym wyemitowaniem go i promocją na antenie Dubai Tv.

Finałowy odcinek „Najmal khaleej” – „Zatoka Gwiazd” przypadł na czwartą rocznicę objęcia urzędu w Dubaiu przez Jego Wysokość Szejka Muhammad bin Rashid Al Maktoum الشيخ محمد بن راشد آل مكتوم oraz otwarcia jak na razie największego budynku na świcie Burj Khalifa برج خليفة (przed oficjalnym otwarcie używano nazwy Burj Dubai, برج دبي czyli „wieża Dubaiu”) co było wynikiem tematyki wykonywanych utworów przez uczestników, które wychwalały Szejka oraz osiągnięcia architektoniczne i kulturowe Dubaiu.

Odcinek finałowy nie był zrealizowany na wysokim poziome, ciężko było go odróżnić od poprzednich etapów. Producentom zabrakło charyzmy i najwyraźniej pomysłów.
No cóż pozostaje mieć nadzieję, że jeśli Dubai Tv zdecyduje się na realizację nowych odcinków „Najmal khaleej” będzie to zrealizowane w nowoczesny i świeży sposób tak, ażeby przyciągnąć widzów nie tylko Zatoki Perskiej, ale również z innych zakątków świata.

Dawno już nie byłem na żadnym chóralnym koncercie kolęd. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że kiedyś była to dla mnie codzienność. Śpiewając w chórze profesora Stefana Stuligrosza „Poznańskie Słowiki„, dawaliśmy 20 – 25 koncertów kolędowych rocznie. Kiedy skończyłem śpiewać nie miałem okazji słuchać innych zespołów, ani nie miałem specjalnie na to ochoty. Jednak tego roku pojawiła się okazja. Moja Teściowa brała udział w takim właśnie koncercie kolędowym w Dębnie. Nie mogło więc tam nas nie być. Wzięliśmy aparat i poszliśmy przez zasypane Dębno. Koncert może nie był wielkim muzycznym wydarzeniem, prawdę mówiąc moja muzyczna dusza wrzeszczała, żeby ją wreszcie uwolnić od tak przerażającego cierpienia, ale nie to było ważne. Wspaniale się patrzyło na zapał, zaangażowanie i radość ze śpiewania Mamy i jej koleżanek z chóru.

Przez ostatnie kilka tygodni z zaciekawieniem śledzę losy uczestników programu pn. „Zatoka Gwiazd” emitowanych w każdą niedzielę o godzinie 20:00 polskiego czasu na kanale Dubai television (jest to odpowiednik polskiego „Idola” czy „Fabryki gwiazd”).

„Zatoka Gwiazd” po arabsku „نجم الخليج” (tłumaczenie: http://translate.google.pl ) to program, który daje młodym ludziom – wokalistom ze wszystkich państw znad Zatoki Perskiej szansę rozwoju i zaistnienia na arabskiej scenie muzycznej. Program posiada wiele aspektów inspirowanych malarstwem i stylem ludowym, co stanowi dziedzictwo oraz tradycję tych krajów. Do każdego niedzielnego występu zapraszana jest arabska gwiazda, która prócz wykonywanych przez siebie autorskich utworów, razem z uczestnikami przy akompaniamencie fortepianu wykonuje wcześniej przygotowany schemat improwizacji. Wielkim minusem jak dla mnie jest brak tak zwanej żywej orkiestry, przy której młodzi wokaliści mieli by możliwość zaprezentowania utworów. Kontakt z żywą muzyką w tym wypadku jest o wiele lepszy niż śpiewanie przy wcześniej przygotowanym akompaniamencie puszczonym z playbacku.

Do programu zakwalifikowało się czternastu uczestników, na chwilę obecną zostało już tylko pięciu a są to:

Rhode Hassan Jafar – ورود جعفر حسن الخفاف (Iraq)

---

Amal West – أمال الغربي (Tunisia)

---

Ghassan Bin Ibrahim – غسان بن ابراهيم (Tunisia)

---

Abdullah Fahad Al Serafi – عبد الله فهد الصيرفي (Arabia)

---

Mohammed Hamdi al-Jamal – محمد حمدي جمال (اسم الشهرة – مودي (pseudonim – Moudy – Egypt)

---

Osoby, które odpadły:

Ghaith Abdul Ali Sabah – غيث صباح عبد علي (Iraq)

---

Bader Abdullah Mohammed Al Awadi – بدر عبد الله محمد العوضي (Kuwait)

---

يزيد خالد مغربي (Arabia)

---

Reem Hassan Muflih – ريم مفلح حسن (Syria)

---

Mohammad Habib Mahmood – محمد حبيب محمود رحمه (Bahrain)

---

Saleh Turki Turki Al-Abdullah Al Khalaf - صالح تركي خلف تركي العبد الله (Kuwait)

---

Hossam Taha J.- حسام وجيه طه (Syria)

---

Huda Pepa – هدى بيبّا (Tunisia)

---

Hisham Abdel Hamid Abdel-Karim Mohammed Hassan – هشام عبد الحميد عبد الكريم محمد حسن (Arabia)

---

W skład Jury wchodzą:

Abdullah Rowaished (عبد الله رويشد) – http://rowaishid.com

---

Diana Haddad (ديانا حدّاد) – http://www.dianahaddadonline.com

---

Fayez Al-Saeed (فايز السعيد) – http://www.fayezalsaeed.ae

---

Dla mnie na chwilę obecną najsłabszym ogniwem pięcioosobowej ekipy jest siedemnastoletnia Irakijka Rhode (w programie mówią na nią Urut), uważam, że nie ma ani szczególnych umiejętności wokalnych ani porywającej barwy głosu. Pozostała czwórka natomiast (zwłaszcza Moudy;)) ma charakter, temperament i umiejętności. Gdybym miała wybrać zwycięzcę stanowiłoby to nie lada wyzwanie. Jeśli zainteresował was ten post to mam nadzieję, że będziecie śledzić dalsze losy uczestników „Zatoki Gwiazd”, ja na pewno;), a dla tych którzy nie będą mogli oglądać to co tydzień postaram się umieszczać sprawozdanie.

Skillet to jeden z moich ulubionych zespołów rockowy; został założony w Memphis w stanie Tennessee w 1996 roku. W skład zespołu wchodzą John Cooper (wokal, bas), jego żona Korey Cooper (gitara, klawisze, wokal), Ben Kasica (gitara), oraz Brytyjka Jen Ledger (perkusja), która zastąpiła poprzednią perkusistkę Lori Peters (a nie mówiłam Grzegorz . Zespół wydał osiem albumów, z czego dwa z nich „Collide” i „Comatose” otrzymały nominację Grammy. W ciągu 13 lat twórczości Skillet łączył wiele różnych gatunków muzycznych jak hard rock, industrial rock i symphonic rock.

Po trzech latach od wydania „Comatose” doczekałam się kolejnej realizacji „Awake”. Kiedy pierwszy raz włączyłam płytę byłam niezwykle podekscytowana, ale po każdym kolejnym utworze moja ekscytacja słabła. Zaczęłam zastanawiać się, co się stało z moim ukochanym Skillet? Po trzech latach oczekiwań na kolejną przełomową płytę dostałam kontynuację wcześniejszego albumu. Tematyka jak i stylistyka utworów przenosi nas w przeszłość do 2006 rok. Różnica polega chyba tylko i wyłącznie na obfitszym nasyceniu instrumentów smyczkowych jak i bardziej rozbudowanych solówkach gitarowych Bena Kasica, które notabene w niektórych utworach jak np. „Awake and Alive” (płyta „Awake”) brzmią jak baza utworu „Rebirthing” (płyta „Comatose”). Prócz kilku utworów jak „Hero” czy „Monster” nic ciekawego się nie dzieje, większość jest po prostu nudna.

Jeśli ktoś nie zna zespołu Skillet i album „Awake” będzie jego pierwszym kontaktem z tym zespołem na pewno będzie zachwycony płytą (oczywiście mam na myśli osoby, które lubią cięższą muzykę), ale dla fanów, album „Awake” stanowi tylko cień dla takich płyt jak „Collide” czy „Comatose”. Nie chce być źle zrozumiana, bardzo szanuje członków zespołu za ewangelizację poprzez swoje utwory, za to, że dzięki stylowi, jaki prezentują mogą dotrzeć do dużej grupy ludzi i głosić ewangelię, ale jak na trzy letnią przerwę zespół nie przedstawił nic nowego, co zawsze cechowało ich poprzednie płyty. No cóż, pozostaje nam znów czekać na kolejny krążek i mieć nadzieje, że tym razem Skillet stworzy niepowtarzalny album na miarę poprzednich płyt (nie wliczam w to „Awake”).

Na chwilę obecną z niecierpliwością czekam na kolejną płytę Toby-ego Mac-a. Dotychczas wydał trzy albumy i każdy mi się podobał, mam nadzieję że przy czwartym też się nie zawiodę.

Dyskografia „Skillet”:

1. „Skillet” 1996 r.
2. „Hey you, I love your soul” 1998 r.
3. “Invincible” 2000 r.
4. “Ardent worship” (LIVE!) 2000 r.
5. “Alien Youth” 2001 r.
6. “Alien Youth Unplugged Invasion” DVD 2002 r.
7. “Collide” 2003 r.
8. “Collide [Enhanced]” 2004 r.
9. “Comatose” 2006 r.
10. “Comatose Delux Edition” 2006 r.
11. “Comatose Comes Alive” 2008 r.
12. “Awake” 2009 r.
13. “Awake Deluxe Edition” 2009 r.