Ostatnio robiliśmy stronę dla Płyty Drogowe 24 . Naszym zdaniem wyszła całkiem fajnie 
. Czytając troszkę o tych płytach drogowych dowiedzieliśmy się, jakie są użyteczne. Płyty drogowe nowe czy płyty drogowe używane to fajny sposób na np. na bardzo wytrzymałą drogowe. Co o tym sądzicie? Zapraszamy do oglądnięcia strony www i wyrażenia swoich opinii dot. płyt drogowych.
Po kilkumiesięcznej przerwie wracamy ze zdwojoną siłą!!! Tak długa nieobecność była spowodowana m.in. pracą nad naszą nową stroną firmową www.huszal.com.
Bardzo serdecznie zapraszamy do obejrzenie i klikania na „Like it” oraz „Google +1″. Już wkrótce wrócimy z nowymi pomysłami oraz odsłonami naszej pracy i zainteresowań.
Wczoraj z garażu Łukasza w Owińskach skradziono jego Motocykl – Suzuki SV650s (2000 rok) o numerach rejestracyjnych PZ237A. Gdyby ktokolwiek go zobaczył lub miał o nim informację to proszę napiszcie do Łukasza (l.konczak@gmail.com) lub do mnie.
Kto znas nie chciałby żyć dlugo, widzieć jak dzieci dorastają, znajdują swoja drugą połówkę i mają swoje potomstwo?! 11 Grudnia 2010 mieliśmy przyjemność świętować 85 urodziny dziadka Karola. Impreza była przygotowana na dość sporą liczbę gości, ponieważ dziadek ma czworo dzieci a one maja swoje pociechy, więc w sumie przy stole zasiadło ok. 21 osób. Niestety nie wszyscy dotarli na imprezę, ale wierzymy że na 90 – lecie nie zabraknie już nikogo.
Siostra Karola, Paulina, wpadła na pomysł bardzo oryginalnego prezentu. Mianowicie, aby zebrać całą 17 wnucząt i zrobić z tego jedno połączone zdjęcie. Pracy było bardzo dużo, każde zdjęcie było z innej parafii, z innym światłem, w innym miejscu. Wymyśliliśmy sobie, że prezent wręczy jedno z najmłodszych wnuków, i do tego przeczyta wierszyk. Padło, na trzecioklasistkę Madzie; kiedy zaczęła czytać życzenia wzrok każdego skierowany był na dziadka, któremu z każdą chwilą przybywało łez w oczach, zresztą nie tylko jemu;)
Tak się rozpisałam o urodzinach dziadka, że zapomniałam wspomnieć, iż ktoś jeszcze w tym czasie obchodził swoje święto. Karola kuzynka Kasia kończyła 25 lat. Dla niej również był tort i mnóstwo toastów.
Minęło trochę czasu od naszego ostatniego pobytu w stolicy Lubelszczyzny. Nie dlatego żebyśmy nie chcieli, ale jak ma się do przejechania prawie 700 km to ciężko znaleźć chwilę, aby tam zajechać. Od jakiegoś czasu chcieliśmy odwiedzić rodzinę (w szczególności babcię), ale w sezonie wakacyjnym mieliśmy trzy wesela, a poza nim ani pogada nie była zbyt dobra, ani też nikt nie miał wolnego, także nie było sensu komuś głowy zawracać.
Jednakże listopad okazał się dla nas łaskawym miesiącem, więc stwierdziliśmy czemu by nie skorzystać z jego dobrodziejstw?!. Po pierwsze bardzo chcieliśmy odwiedzić babcię, którą ze względu na odległość widujemy bardzo rzadko, po drugie Arek (aka Don Arkadio) Dudek mój kuzyn, oraz Karolina (aka Kresia) – jego luba, założyli firmę z usługami ogrodniczymi i nasza firma dostała przygotowanie jej wizerunku graficzno – internetowego. Było do tego oczywiście konieczne spotkanie na najwyższym szczeblu w ich lubartowskiej rezydencji. Po trzecie byliśmy „zmuszeni” do przetestowania naszych nowych opon zimowych – Firestone Winterhawk 2 EVO 185/65/R14! Trzeba przyznać, że w parzę z nowym olejem firmy MOTUL przyjemność jazdy, choć to nieprawdopodobne, okazała się jeszcze się większa!
Sam Lublin dosyć szybko się zmienia, ale mimo to nadal pozostaje w tyle za innymi dużymi miastami. Wielka szkoda, bo miasto jest piękne i ma piękną historię. Po przebudzeniu w Lubartowskich włościach Arka i Kresi, słoneczko przyjemnie ogrzewało nam twarz. Nie mogliśmy tego nie wykorzystać, także zaraz po załatwieniu spraw biznesowych wybraliśmy się do parku za pałacem Sanguszków w Lubartowie, aby rozruszać nasz sprzęt fotograficzny. Naszą sesję możecie podziwiać poniżej.
Ostatniego dnia pobytu wraz z tatą udało nam się wyskoczyć na starówkę Lublina, gdzie zwiedziliśmy Katedrę i podziemia trybunału. Chcieliśmy wejść także na wierzę trynitarską, ale jak na złość zaczęli ją remontować.
Tak jak droga do Lublina nie była warta wzmianki, tak o drodze powrotnej można by już nakręcić film grozy! W końcu nie codziennie na autostradzie, w ulewnym deszczu po zmierzchu, przy 145 km/h urywa się wycieraczka od strony kierowcy. Na szczęście niecodzienne umiejętności kierowcy (w sensie moje 
) pozwoliły przejechać następne 80 km (nie było wcześniej stacji benzynowej) z nieco mniejszą prędkością aby bezpiecznie dojechać i zdobyć nowe piórko.
Mimo, że spędziliśmy w Lublinie tylko 3 dni był to bardzo dobry czas, zwłaszcza pobyt z babcią dał nam dużo radości. Mamy nadzieję już niedługo znowu uda się nam ją odwiedzić.
Jesteście ciekawi jak wygląda nasza współpraca z firmą Arkadia Gardens? Wejdźcie na http://arkadiagardens.pl i dajcie znać co sądzicie o naszym projekcie.
Speedy to kot, który sam potrafi zorganizować sobie zabawę. Do jego ulubionych można zaliczyć wyszukiwanie, podrzucanie i rozrywanie papierków, folii, liści, słowem wszystkiego, co szeleści. Uwielbia również niszczyć drzewka oraz czaić i rzucać się na nogi potencjalnego przechodnia.
Nie często zdarza się nam jednak złapać naszego kotka w akcji zabawowej, aby zrobić mu zdjęcie. Zwykle wszystkie kończą się na popołudniowych drzemkach. Ale nie tym razem!!! Wzięliśmy się na sposób i przed jego nosem położyliśmy rolkę papieru i bacznie czekaliśmy z aparatem. A w tym czasie jego zaspane oczka otworzyły się, a jego szczęki i pazurki zabrały się za niszczenie „nowej zabawki”. Oto kilka zdjęć zabawy kotka z papierem.
Wigilia dnia Wszystkich Świętych obchodzona przez kraje anglosaskie już od czasów celtyckich jakieś 2 tys. lat temu. Oczywiście za popularyzację tego „święta” odpowiadają Amerykanie, których kultura popularna coraz bardziej zalewa inne kraje. Walentynki, Coca-Cola czy McDonald’s już na dobre wpisały się w naszą codzienność. Od jakiegoś czasu widać też na ulicy dzieci, które w Halloween wychodzą na ulicę poprzebierane w straszydła licząc, że dostaną słodycze. Nie widzę nic przeciwko w poznawaniu nowych kultur, ale kiedy zapominamy a naszej rodzimej, to już jest duży błąd. Tak się stało ze świętem zakochanych. W kulturze Słowian była to Noc Kupały (noc z 21 na 22 czerwca), ale teraz są to Walentynki 14 lutego. Oczywiście i jedno i drugie święto ma pogańskie złe podstawy, ale nie o to mi chodzi. Zapominamy o naszej własnej kulturze, a szkoda.
Czy macie przez to rozumieć, że potępiam Halloween? Generalnie tak, ale nie do końca Jest jednak kilka rzeczy, które strasznie mi się podobają. Pierwsza to lampiony z dyni (Jack-o’-lantern). W tym roku muszę przyznać, że wyszła mi lepiej niż zwykle
Jednak przy wydrążaniu dyni pojawia się pewien problem. Co zrobić z jej środkiem? Asia uwielbia pestki, je je nawet teraz jak piszę tego posta Pytanie co z miąższem. Zwykle go po prostu wyrzucamy (co za marnotrawstwo), ale w tym roku postanowiliśmy coś z nim zrobić. Pumpkin Pie (czyli po prostu ciasto dyniowe) to tradycyjna potrawa robiona właśnie na Halloween w USA. Nigdy wcześniej nie próbowaliśmy robić niczego z dyni, ale zawsze musi być ten pierwszy raz. Szczerze mówiąc dawno nie jedliśmy tak pysznego ciasta. Jeśli ktoś lubi przyprawy korzenne i smak dyni to także zakocha się w tym cieście.
Przepis znalazła Asia na tej stronie link. Polecamy każdemu!
Podsumowując – nawet ze złego święta można wyciągnąć coś dobrego Życzymy wszystkim miłego długiego weekendu!
Czy nam się to podoba czy nie, jesień coraz śmielej pokazuje że teraz ona rządzi. Możemy zapomnieć o gorącym lecie, krótkim rękawku czy orzeźwiających kąpielach w jeziorze. Zeszła zima była tak sroga, że my zdecydowanie nie nacieszyliśmy się wysokimi temperaturami, a tu trzeba już wyciągać kurtki i szaliki z szafy. Co zrobić… Mamy kilka sposobów, aby mimo wszystko cieszyć się z tej pory roku. Naszym ulubionym zajęciem jest oczywiście spacer po lesie i zbieranie grzybów. Ostatnio prócz koszyków postanowiliśmy zabrać ze sobą jeszcze aparat. Dzięki temu, możecie teraz oglądać te interesujące jesienne obrazki*.
Jesień to także czas porządków i szykowania się do zimy. W tym roku zaopatrzyłem się w piłę łańcuchową firmy Stiga, którą polecili mi panowie z firmy Darp (ogrodydarp.pl). Doradzili mi świetnie, a piła w kilka dni pozwoliła mi pozbyć się dwóch ogromnych Wiązów z naszego podwórka, które zawadzały już ponad trzy lata!
*oczywiście zdajemy sobie sprawę, że większość grzybów na zdjęciach jest niejadalne, także nie bójcie się o nasze zdrowie, po prostu „trujaki” wyglądają ładniej
Kiedy patrzę przez okno i widzę tą szarówkę na zewnątrz, to łezka mi się w oku kręci na myśl o słonecznym i ciepłym lecie. Z drugiej jednak strony wspaniale jest mieszkać w kraju, gdzie są cztery pory roku. Można obserwować jak wszystko rośnie, staje się kolorowe, a na końcu pokryte jest białym puchem. Oczywiście to optymistyczna wersja;) W praktyce różnie bywa.
Trzy letnie miesiące mijającego już roku były dla nas bardzo szczególne. Dwoje naszych przyjaciół zawarło związki małżeńskie ze swoją drugą połówką. Jak by emocji było mało, Karola starszy brat również powiedział sakramentalne „tak” swojej połowie. Tak więc koniec każdego letniego miesiąca kończył się dla nas wzruszającym ślubem i niezapomnianą imprezą weselną oczywiście;).
Pierwszy ślub odbył się pod koniec czerwca w Raciążu k. Tucholi. Mój przyjaciel Grzegorz i jego już żona Kasia zaplanowali swoją uroczystość na świeżym powietrzu (dodawało to chyba jeszcze większego uroku). Cała ceremonia była bardzo piękna i wzruszająca. Zdjęcia wyszły równie pięknie, ale ze względu na prośbę Państwa Młodych ani My, ani Eliza (która była głównym fotografem) nie umieściliśmy tych zdjęć na naszych blogach.
Pod koniec lipca moja przyjaciółka Asia, wyszła za mąż za Tomka, z którym była ponad sześc. lat. Ślub odbył się w Kowarach, natomiast wesele w restauracji „Chata za Wsią” w Mysłakowiach k. Karpacza. Jeszcze przed ślubem zapytaliśmy ich, czy nie mieli by nic przeciwko, gdybyśmy pojechali z nimi na plener ślubny. Chcieliśmy bardzo spróbować naszych sił w nowej sytuacji. Para młoda nie miała nic przeciwko, na szczęści wynajęci fotografowie też nie.
Chwilę przed ślubem cali zadowoleni załadowaliśmy naszemu Canonowi obiektyw Tamrona 70-200, ponieważ wiedzieliśmy, że będziemy robić zdjęcia z daleka, aby przypadkiem nie zepsuć ujęć głównym fotografom. Kiedy odpaliliśmy aparat i zaczęliśmy robić pierwsze zdjęcia, nasz Canon zastrajkował i dał nam jasno do zrozumienia, że dla niego jest za ciemno. W panice zamieniliśmy Tamrona na stałke Canona z f1.8, ale i to nie za wiele pomogło. Parę zdjęć zrobiliśmy, ale większość była rozmazana, więc trafiła do kosza. Nasz honor mógł już tylko uratować późno popołudniowy wypad na plener.
Po pysznym obiedzie w restauracji razem z Młodą Parą, świadkami i fotografami pojechaliśmy na sesję ślubną do pięknego Pałacu Wojanów. Niestety, historia się powtórzyła. Nawet boczne, nudne kadry można by było jakoś przeżyć, ale bez pocket wizardów Wojtka, nasz aparacik nie za wiele mógł z siebie wykrzesać. Na szczęście to był dla nas trening, i udało się zrobić kilka ładnych zdjęć. Mam nadzieję, że Wam też się spodobają . Aha żeby nie było ślub i impreza były super !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ostatni ślub mijającego już lata miał miejsce w Mórce. Bohaterem w tym dniu był starszy brat Karola. Tym razem nie wzięliśmy naszego Canona, ponieważ wiedzieliśmy, że został już wynajęty fotograf i kamerzysta, a że Para Młoda postanowiła zrobić wielkie wesele, tak więc fotografów było wielu.
Kilka zdjęć ze ślubu Asi i Tomka:
Przypomniało Nam się, że jedno zdjęcie z dnia ślubu Kasi i Grzesia możemy jednak pokazać. Kiedy pomogliśmy im wnieść wszystkie prezenty do świeżo wynajętego i przygotowanego mieszkanka, pośpiesznie wracaliśmy do domu Elizy i Radka gdzie nocowaliśmy. Parkując samochód przed ich domem na niebie zauważyliśmy niezwykle interesujące zjawisko.
Kiedy na początku maja umarł nasz ostatni zwierzak, nie za bardzo chcieliśmy brać nowego. Któregoś dnia, nasza mama bez wcześniejszej konsultacji zdecydowała jednak inaczej. Zapytała sąsiada, czy aby przypadkiem jego kotka się nie okociła. Okazało się, że tak, i parę dni później dostaliśmy kompletnie dzikiego, małego kotka. Oswajanie go zajęło nam parę dni, więc teraz zamiast charczącego kotka mamy małego słodkiego rozrabiakę. Ze względu na prędkość, z jaką się porusza daliśmy mu na imię Speedy Gonzalez.
